Lancastrië

De Lancastria, te water gelaten in 1922, is 168 meter lang en biedt plaats aan 2.150 passagiers (2.200 reddingsvesten). Ze voer van Londen naar New York en werd daarna omgebouwd tot een luxeliner en voer op de Middellandse Zee. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, werd ze gevorderd om militaire troepen te vervoeren.

Het werd aangevallen door Duitse bommenwerpers toenongeveer 9.000 Britsesoldaten en officieren net aan boord waren gegaan om gerepatrieerd te worden naar Engeland. De vliegtuigen lieten aanvankelijk 4 bommen van elk 500 kg vallen, waarvan er één een van de brandstoftanks openhaalde, waardoor bijna 500 ton in het gebouw terechtkwam. Een tweede golf bommenwerpers liet brandbommen vallen om de stroperige vloeistof in brand te steken en het schip voorgoed te laten zinken. De Lancastria kantelde scherp en zonk in 24 minuten, waardoor er weinig overlevingskansen waren voor haar passagiers, die al te talrijk waren voor haar officiële capaciteit. Volgens schattingen eiste de schipbreuk ongeveer 7.000 slachtoffers (slechts 2.443 overleefden).

Destroyers, trawlers, SNSM-tewaterlaters en havendiensten probeerden de overlevenden, die onder de brandwonden en stookolie zaten, te redden. De meesten werden naar Saint-Nazaire gebracht, waar veel plaatselijke bewoners de overlevenden te hulp schoten en samenwerkten met de verpleegkundigen en reddingswerkers.

De Britse marine hield deze ramp lange tijd verborgen onder het mom van militaire geheimhouding en onthult nog steeds niet het exacte aantal passagiers ten tijde van het zinken (documenten aan boord blijven geheim tot 2040!).

Een boei markeert nu de locatie van het wrak, dat (sinds 2006) wordt beschouwd als een zeebegraafplaats. Ondanks de hoge getijden op dit punt is een groot deel van het wrak nog intact.